WYSTĘPUJĄ
NA CAŁY GŁOS
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Co?
- Nie mogę. - Co?
Nie mogę...
Nie mogę już tego robić.
Już nie mogę.
Porozmawiamy o tym później.
A teraz dokończ.
No już.
Muszę wracać do biura.
Może masz rację.
Może to się... wyczerpało.
Pod jednym warunkiem.
Znajdziesz zastępstwo.
Dobrze.
Ustawa reinwestycyjna stała się prawem.
Kongres przyjął najbardziej nieodpowiedzialny budżet w historii.
- To spisek. - Podatnicy ratują...
Chce zamienić Amerykę w neosocjalistyczną...
... jak Niemcy po dojściu Hitlera do władzy...
Terroryści!
Faktem jest, że Obama chce obalić kapitalizm.
W książce odsłaniamy rozległe plany Obamy i Alinsky'ego.
Jego pierwsi instruktorzy wywodzą się z Midwest Academy...
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Jaki piękny tort.
69 lat.
Lekarz mówi, że jestem stary,
gruby i brzydki, ale to wszystko nie zabije mnie od razu.
- I to wszystko nieprawda. - Cóż...
- Czas na świeczki. - Muszę wymyślić życzenie.
Wspaniały tort.
Miło, że pomyślałaś, ale świętowaliśmy w domu.
Już jest.
Joe Lindsley.
To dla mnie zaszczyt.
- Moja żona, Beth. - Bardzo mi miło.
Na pewno myślisz: „Co ja tu robię, do cholery?”.
Przeszło mi to przez głowę.
Niedawno zakupiliśmy z Beth lokalną gazetę.
- W Garrison, gdzie mieszkamy. - „Putnam County News and Recorder”.
Jestem od telewizji, na prasie się nie znam,
więc zwróciłem się do Marty'ego Singermana, on do ciebie,
a ty przygotowałeś listę konserwatywnych redaktorów.
- Spodobała mi się. - Dziękuję.
- Kończyłeś Notre Dame? - Tak.
Założyłem tam własną gazetę, bo ich „Observer” był zbyt liberalny.
- Katolik? - Tak. Wiara jest dla mnie ważna.
Wychowałem się w małym miasteczku.
Znałem wszystkich sąsiadów z nazwiska.
Nie zamykało się na noc drzwi.
Chcę, by takie było Garrison.
- Ale tamtejsi mieszkańcy... - Łysiejący hipisi.
Powiedzmy, że... trzeba ich poduczyć.
Thomas Jefferson powiedział,
że edukacja jest jedynym gwarantem utrzymania wolności.
Piękne.
- A więc...? - Zainteresowany?
- Czym? - Posadą naczelnego.
Garrison to Ameryka w mikroskali.
W mrocznych czasach tej prezydentury...
musimy odbudować Amerykę od podstaw.
Będę zaszczycony, mogąc pomóc.
No to załatwione.
Roger, mamy problem.
Dobrze. Joe, może...
pojedź do Garrison z Beth, zapoznać się z sytuacją?
- Teraz? - To najlepsza pora.
Po pierwsze, jedna stacja TV...
skupia się wyłącznie na atakowaniu mojej administracji.
- Wywołał nas, publicznie. - Dobrze, dopiekliśmy mu.
- Musimy zwiększyć presję. - To nie CNN, tylko Biały Dom.
- Myślmy strategicznie, Rupert mówił... - Pierdol Ruperta.
I ten Biały Dom.
Walczyłem o kontrolę wydawniczą i zamierzam z niej korzystać.
Jeśli ten Barry, Barry O., „bro” czy chuj wie kto chce walczyć,
proszę bardzo.
- Obgadamy strategię i zobaczymy. - Chcesz tortu? - Dzięki.
To nasza Matka Boża Loretańska. Gram tam na organach w niedziele.
Wspaniała parafia, musisz przyjść na mszę.
Z przyjemnością, pani Ailes.
- Będziemy pracować razem, mów mi Beth. - Dobrze... Beth.
Jest tu pięknie, ale...
miasto potrzebuje silnego konserwatywnego głosu.
Liczymy na to, że ty i gazeta będziecie tym głosem.
Postaram się, pani... Beth.
Dobrze.
To tu.
Zrobimy z tej gazetki medialną machinę godną nazwiska Ailes.
Uwaga,
poznajcie Joe Lindsleya.
To stary przyjaciel rodziny,
powierzyliśmy mu stanowisko naczelnego.
Joe wdroży pewne zmiany i poprowadzi gazetę w nową stronę.
Bardzo się cieszymy, że jest z nami.
Też się cieszcie.
Powiem tylko,
że bardzo się cieszę i czekam, aż was po kolei poznam,
żebyśmy razem mogli zrobić z tej gazety coś wielkiego.
Pięknie, dziękuję.
Personel pracuje dla ciebie.
- Nie z tobą. - Pomyślałem...
- Zapamiętam, pani Ailes. - Beth.
Nie dzieli nas aż tak wiele lat.
Co za emocje.
Jak na początku czegoś wyjątkowego.
Fox News prowadzi wojnę z Białym Domem,
który traktuje Fox jak przeciwnika.
I słusznie. Fox nie jest stacją informacyjną,
tylko organizacją opiniotwórczą, bardzo jednostronną.
Pieprzenie.
Ten Biały Dom nienawidzi Ameryki, kapitalizmu i każdego,
kto nie maszeruje z nimi!
Nie ugniemy się przed chujami.
Będziemy kontrować wszystko.
Postęp socjalizmem,
zabezpieczenie oszustwem,
opiekę zdrowotną panelami śmierci! Jasny przekaz:
socjalista, muzułmanin, antyamerkański, w kółko.
Nie mamy nawet dowodu, że Obama ma obywatelstwo.
Podsunąłeś to Trumpowi? Właśnie podważył akt urodzenia Obamy.
Może. Dajcie Donalda w „Fox and Friends”, ludzie go lubią.
Znów przebąkuje o kandydowaniu.
Tym lepiej.
Spierdalaj, Axelrod. Niech spierdala.
- Niesamowite miejsce. - Dzięki.
Kosztowało nas to wiele wysiłku.
Odwiezie mnie do miasta
- czy mam złapać pociąg? - Przestań. Spędzisz weekend u nas
i będziesz miał rozbieg przed poniedziałkiem.
- Nie chcę się narzucać... - Będzie nam bardzo miło.
Z tyłu. Domek przy basenie.
„TY JESTEŚ PRZEKAZEM” ROGER AILES
JOE, W TEJ KSIĄŻCE JEST WSZYSTKO, CO WIEM. ROGER
Roger?
Poznaj moją nową asystentkę, Carrie.
To dla mnie zaszczyt, proszę pana.
Mów mi Roger. Podobno jesteś wschodzącą gwiazdą.
Marzę o pracy na wizji.
Laurie mówiła, że mam dać panu demo.
Obejrzyjmy je razem.
Przyjrzymy się, co tam masz.
To moja własność, moja ziemia, znam swoje prawa.
Radzę odjechać, zanim go spuszczę ze smyczy.
Wykonuję swoją pracę.
Strażnicy w obozach mówili to samo!
- Dzień dobry. - Plan zagospodarowania...
Niewiarygodne. Będzie mi zabraniał ścinać drzewa na mojej ziemi.
Bóg stworzył drzewa dla dwóch rzeczy: na domy i kije baseballowe!
„Na fundamencie własności powstają wielkie cywilizacje”.
Russell Kirk.
- Przyjdź dziś do domu na kolację. - Będę zaszczycony.
Dobrze.
Jako pierwsi zapraszaliśmy polityków do dziennej TV.
Lady Bird Johnson oprowadziła nas po Białym Domu.
Nixon się opierał, ale go namówiłem.
Na ten sam dzień zaprosiłem Little Egypt,
tancerkę egzotyczną z boa dusicielem.
Nie...
Nie chciałem przestraszyć Nixona, ani węża,
więc umieściłem go w swoim biurze.
Gdybym zaprosił tam Little Egypt, może byłbym managerem tancerek brzucha.
To prawda!
Nixon zażartował, że telewizja to bzdura,
a ja zebrałem się na odwagę i powiedziałem,
że jeśli jej nie zrozumie, nie wygra kolejnych wyborów.
I to był początek mojej drogi do Białego Domu.
Trafiłeś w dziesiątkę.
Czytałem „Sprzedawanie prezydenta”. McGinnis przypisuje wygraną Nixona panu.
Cóż...
Raz w życiu McGinnis miał rację. Nie...
Joe był dobrym kumplem.
I pomimo tego, co się stało... uważam, że Nixon był dobrym człowiekiem.
Nie czuł się komfortowo na świeczniku, ale rozumiał ten kraj.
I wiedział, że nie zdobywa się władzy bez ciosów.
Wejdź.
Spójrz.
Szef rady miasta, Richard Shea.
Udaje umiarkowanego, ale jest radykalnym ekologiem, czyli komunistą.
Kręci z planem zagospodarowania. Chce okraść nas, by dać ubogim.
Oburzające.
Gazeta powinna się temu przyjrzeć?
To świetny pomysł. Właśnie takimi sprawami powinna się zajmować.
Tak zrobimy.
A w „Fox and Friends” gość specjalny...
- Bardzo wyczekiwany. - Wyjątkowy.
Dołączy do nas Glenn Beck. Oto i on!
Glenn, jak miło.
- Powiedz... - Jak twoje bicepsy?
Kiepsko. Tu budyń, tam galareta.
Przydałyby się, bo podobno w Białym Domu
- odbędzie się festiwal piwa. - Nie wierzę.
- Dlaczego? - W ramach czego, szkolenia?
Kto miałby się uczyć? Ten prezydent wielokrotnie pokazywał,
że głęboko nienawidzi białych,
- białej kultury... - To przesada.
David Axelrod jest biały.
Rahm Emanuel też. I 70% jego personelu.
Nie mówię, że nie lubi białych,
tylko że ma problem. Uważam, że jest rasistą.
Kurwa!
Powiemy, że to nie są poglądy Fox News czy News Corp,
- i pomyślimy, co z nim zrobić. - Powinien występować częściej.
O co chodzi?
Beck nazwał Obamę rasistą na wizji.
Ma rację.
Nie możemy tego mówić! Musimy wydać oświadczenie.
Dobrze, ale nie róbmy szumu, kiedy nie ma o co.
Stoimy murem za Glennem i jego programem.
„Obiektywizm” mało znaczy,
gdy twoja gwiazda obraża prezydenta. Trudniej jest chronić markę.
Ja ją tworzę. Gaś pożary, ja pogadam z Glennem.
- Nazwał go rasistą? - Tak.
Dowcipny gość.
- Potrafisz przykuć uwagę. - Ktoś musiał to powiedzieć.
Niech ludzie sami zdecydują.
- Zwolnisz mnie? - Bynajmniej.
Musimy wydać oświadczenie, że stacja nie podziela twoich poglądów,
- ale spokojnie, jesteś kryty. - Dzięki.
Dostałem filmik z Breitbart, który rozwali Obamy...
Powoli. Nie wszystkie kryzysy na raz.
Niech ta głupota z rasizmem przycichnie i...
Roger, mogę?
Widziałeś, na dole? Doocy przegina. Złapał mnie za rękę,
na wizji, żeby mnie uciszyć.
Wiesz, że robi to od lat i mam tego dość.
Dzień dobry, Gretchen. Może próbował wtrącić słowo?
A ty na pewno potrafisz być ponad to.
- Tak, ale to... - Gretchen... jesteś Miss Ameryki.
Jak załatwiłaby to Miss Ameryki? Z wdziękiem i urokiem.
Uśmiech, piruecik. Prawda?
Więc pokaż...
pokaż piruecik Miss Ameryki.
Nie zniżaj się. Nigdy się nie zniżaj.
- Joe Lindsley. - Przeczytaj, co masz.
„Richard Shea i jego ochrona krajobrazu to zamach na prawo własności.
Jego pomylone »zrównoważone życie« to zwykła socjoekonomiczna czystka
lokalnych firm na żądanie obcych ekologów”.
Nieźle. Zapisz to:
„Oburzony mieszkaniec mówi: »Moja rodzina i firma są zagrożone
przez grupę interesów naruszającą moje prawo własności«”.
- Kto to powiedział? - Ja.
Zmyślanie cytatów jest nieetyczne.
Nie zmyślasz, powiedziałem to. Jestem mieszkańcem, oburzonym.
To cienka granica.
Granice są dla frajerów.
- Zadaj cios, daj cytat i drukuj. - Tak jest.
Biały Dom jest wściekły o Becka. Odcinają Wallace'owi dostęp.
Niech spierdalają. Wiesz co?
Powiedz Beckowi, że puścimy ten filmik.
Dobra.
Wracamy za 3, 2...
Aktywiści powiązani z prezydentem Obamą. ACORN:
Stowarzyszenie Organizacji Społecznych na Rzecz Reformy.
Reformy? Finansowani przez rząd radykałowie,
którzy rozdają wasze podatki jak cukierki.
Mamy dowody, jak zachęcają do prostytucji i to tuszują.
Popatrzmy, a potem wyjaśnimy.
Materiał nagrał bohaterski dziennikarz, który zinfiltrował ACORN.
- Ma nietypową pracę... Nielegalną. - Sprawdzę, czy jest na to kod.
- Na prostytucję? - Trzeba odprowadzać podatki.
- Da się to obejść? - Nie zgłaszać.
Sprowadzamy z zagranicy parę dziewczyn, bardzo młodych,
- nie chcemy ich rejestrować. - Można podać, że są na utrzymaniu.
NA TO IDĄ WASZE PODATKI
Mówię ci, to będzie bomba.
Tak, ale czy to informacja?
Ma potencjał. My donosimy, widz decyduje.
To manipulacja. Nie widzimy dziennikarza, to wybiórczy montaż...
Może to ten moment,
w którym idealizm trafia na mur wiedzy.
Chcesz powiedzieć, że „New York Times” nie montuje wybiórczo każdego dnia?
Stronniczość jest wszędzie, tak to działa.
A my kierujemy reflektor na korupcję tam, gdzie ją wykrywamy.
- Zapewne. - Nie...
żadnych wątpliwości, dwuznaczników. Tak jest i już.
Jak twoja praca w gazecie.
Rozwinąłeś temat i dziś wszyscy wiedzą o Shea i jego planach.
Dzięki tobie.
Masz przyszłość w tej branży.
Ta sprawa z ACORN to koszmar.
Nikt na lewo od Mussoliniego nie chce się u nas pokazać.
Przygotowałam listę awaryjnych nazwisk.
- Nie z górnej półki, ale ujdą. - Roger się nie przejmuje.
- Carrie, rozdasz listę? - Jasne.
Jak wiecie, wybieram się na małe wakacje...
- Poradzimy sobie. - Nie o to mi chodziło.
Jesteś zmęczona i musisz odpocząć.
Panujemy nad sytuacją. Prawda?
Co robisz? Masz nie dzwonić do mnie do domu.
Nie zrobiłam nic złego. Tylko jadę na urlop.
Nie złamałam żadnych zasad...
więc dlaczego...
każesz im mnie śledzić?
- O czym ty mówisz? - Nie uciekam. Tylko jadę na urlop.
Musisz przestać.
Przestań, proszę!
Bo chce mi się krzyczeć, a nie chciałabym zacząć tu krzyczeć.
Nigdzie nie idź, nie wsiadaj do samolotu, przyślę kogoś po ciebie.
Bill, mamy problem. Musisz odebrać z lotniska Laurie Luhn.
Teraz! Zadzwonię z samochodu.
Jakbyś tkwił w mojej głowie.
Mówił mi, co mam robić...
jak się zachowywać.
- Powinnaś się zdrzemnąć. - Spierdalaj!
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie wiem, co się ze mną dzieje. Przepraszam.
Posłuchaj...
Posłuchaj mnie.
Zawsze się o ciebie troszczyłem, prawda?
Więc połóż się...
zaśnij i pamiętaj,
że jesteś w dobrych rękach...
dobrze?
Potrzebuje pomocy.
Nie możemy jej oddać na odwyk czy do szpitala bez jej zgody.
Bill, zajmij się tym.
Może tu zostać, aż ustalimy, gdzie powinna być.
Byle cicho. Bez telefonu, maila, pod kluczem.
Dziękuję.
Pogratuluj sobie, synu. Dowiedziałem się,
że Richard Shea zwołuje zebranie w sprawie planowania.
Całe miasto się burzy, dzięki tobie.
Powinniśmy pójść i się wypowiedzieć, nie sądzisz?
- Tak jest. - Kurwa!
- W porządku? - Tak, tylko podaj tabletki.
Na zlewie, te małe.
- Dwie? - Pewnie nie trzeba,
ale nigdy nie wiadomo.
Cholera.
- Na co są? - Na krzepnięcie. Mam hemofilię.
Poważnie?
Miałem nie dożyć dwudziestki. Dzieciństwo spędziłem w szpitalach,
wisząc do góry nogami, żeby krew popłynęła.
Ale tata miał to gdzieś i cisnął mnie jak każdego innego.
A ty? Jak dogadywałeś się ze starym?
Mój tata... nie szukał więzi.
Czasem wracał do domu...
i wszystko było nie tak.
I musiałem sobie z tym radzić.
Mój łapał za pas o byle co.
Płakałem i długo nie rozumiałem, że płacz nie pomoże.
Bił, aż przestałem płakać.
Wiesz, jak wygląda pobity hemofilik?
Kiepsko.
Ale dobrze, zhardziałem.
Życie jest walką.
Zapamiętaj.
To walka, przekręt, zwarcie i gra.
I liczy się tylko jedno: wygrana.
Idź spać, czeka nas dużo pracy.
Dobranoc.
Przynajmniej daliście korzystne zdjęcie. Richard Shea.
- Joe Lindsley. - Wiem.
Mój syn, Bobby.
Pański szef potrafi narobić smrodu, nie bacząc na prawdę.
- Jesteśmy rzetelni. - Służę społeczności.
- Plan zagospodarowania... - Narusza prawa własności.
Wie pan, że pierwsza wersja Deklaracji Niepodległości
- mówiła o życiu, wolności i własności? - I ją zmienili.
Moją pracą jest informować.
Załatwiać sprawy szefa. Ailes jest zły, bo nie wyłączyłem go z planu.
- Nieprawda! To problem... - Proszę go spytać.
Jest pan z siebie dumny? Dzieli pan miasto.
Może chłopak ma rację? Czemu Shea nam mówi, co mamy robić?
- Pieprzenie. Myślisz, że zależy mu... - Chcę go wysłuchać.
Możesz odwracać wzrok, ja nie będę.
Dalej było tylko gorzej.
Inni się włączali, wzburzeni.
Myślałem, że wezwą policję.
Jak ten Shea dramatyzuje.
- Wydawał się sympatyczny. - Jak Stalin.
Też miał dzieci, ale zarżnął 40 milionów ludzi.
Strasznie dużo.
Co? Mam udawać, że tak nie było?
Stalin, Rosjanin, źli ludzie.
Shea uważa, że traktuje pan tę sprawę osobiście.
Tak, jak każdy obywatel w tym mieście.
Rozruszałeś miasteczko, od tego są media, brawo.
Tak, mamo, w porządku.
Mieszkanie jest miłe.
Nie, o tym nie mogę.
Nie przez telefon. To niebezpieczne, podsłuchują.
Muszę kończyć.
Bill.
- Nie wiedziałam, że przyjdziesz. - Poniedziałki i czwartki.
Jak tam?
Świetnie, naprawdę.
Chciałabym wrócić do pracy, czuję, że już mogę.
Byłaś pod dużą presją, więc...
nie śpieszmy się.
Odpoczywaj.
Jako wybrany urzędnik miałem z nimi relacje,
ale to wszystko, jeśli chodzi o ACORN.
Nie jest to największy problem tego kraju.
Staramy się być obiektywni, ale prezydent nas nie lubi
i omija Fox News Sunday.
- Biały Dom nazwał Fox po imieniu. - Jesteśmy tubą Republikanów.
Na stronie Białego Domu jest wpis o „kłamstwach” Fox News.
To największe beksy z jakimi miałem do czynienia
przez 30 lat w Waszyngtonie.
Biały Dom zaproponował wywiady ze swoim urzędnikiem
wszystkim stacjom z wyjątkiem Foksa.
- David. - Roger.
- Zawrzyjmy rozejm. - Dlaczego? Wygrywamy.
- Nie sądzę. - Myślę, że spierdoliłeś.
Nacisnąłeś za mocno, z korzyścią dla nas.
Wszyscy są po naszej stronie,
nawet Jake Tapper nas broni. Dziennikarze dbają o swoich.
Gdy spotkałeś się z prezydentem, obiecałeś...
Nie spotkałem się z nim. Nie myl mnie z Rupertem Murdochiem.
Nie mówiłem, że nie będziemy informować. Na przykład o ACORN.
Otóż to.
Stworzyliście kontrowersję tam, gdzie nie było nic.
Nie stworzyliśmy ACORN. Zrobiliśmy reportaż.
ACORN to organizacja przeżarta przez korupcję
i już czas, by Kongres i naród o tym usłyszeli.
- Wierzysz w to? - Nieważne, bo to prawda.
Możemy się dogadać. Coś za coś.
Obiecasz, że odpuścicie, przywrócimy wam dostęp...
I przeprosicie. Przyznamy parę wywiadów,
- wskazawszy dziennikarzy. - Czy twój szef nie rozumie,
że nie panuje nad prasą
i że wolna prasa nie oznacza przychylnej?
I każesz Hannity'emu, O'Reilly'emu i Beckowi wyluzować. Beck to świr!
Świr? To twój szef chce stworzyć krajową policję.
Nie mówisz serio. Kto ci to powiedział?
- Mówił o tym. - Nigdy nie powiedział czegoś takiego.
Tak słyszałem.
Jako przyjaciel proszę: odpuść.
Jako przyjaciel mówię ci...
nie.
Prezydent jako inżynier społeczny i bioetyk:
rząd zdecyduje o życiu i śmierci.
Zostałby usunięty, gdyby nie był czarny.
Wykorzystuje niepokoje rasowe dla politycznych celów.
- ... socjalistyczny system zdrowotny... - Panele śmierci...
... czas podjąć walkę z faszyzmem w tym kraju!
Czy za to zapłacę: tak czy nie?
- Uznali, że jesteśmy głupi. - Afro-leninizm!
Te głośne krzyki odpalają dziś zupełnie inne fajerwerki.
Odzyskamy nasz kraj, będziemy walczyć.
Nie pozwolimy im odebrać naszego kraju!
Przestrzegajmy...
przestrzegajmy kultury, przede wszystkim.
Poproszę o ograniczenie uwag do 2 minut na osobę.
Gdyby nie Roger Ailes, to miasto nadal byłoby enklawą spokoju,
w której zamieszkałam 20 lat temu!
Peter Johnson, proszę o ciszę.
- Reprezentuję pana Ailesa... - Nie ma pan własności w tym mieście.
W Ameryce
wolno mieć przedstawiciela, który zna się na prawie.
To nie posiedzenie sądu.
Na początek chcę powiedzieć, że już czas,
aby prywatni właściciele jak ja zostali dopuszczeni do głosu.
To spotkanie społeczne, by mieszkańcy mogli wspólnie omówić...
Nie, nie. Pomijaliście prywatnych obywateli.
Ignorowaliście nas. Nie chodzi o mnie.
Obawiam się, że wyłącznie o pana.
Kultura przede wszystkim, panie Shea.
Pański sarkazm niczemu nie służy.
Przyszedłem tu dla nich. Dla was!
Proszę o spokój!
Mam pytanie, panie Shea.
Czy to prawda, że pańskie referendum
stawia interes instytucjonalny nad prywatnymi obywatelami?
Celem planu jest wsparcie organizacji non-profit
w utrzymaniu przestrzeni z dala od rąk deweloperów.
- Czy nie wszyscy są równi wobec prawa? - Są.
Pan stawia te instytucje ponad prawem i prywatnym interesem,
- sam pan tak powiedział! - Nie, nikt...
nikt...
Nikt nie ma specjalnych praw!
Chcą regulować rozmiar naszych okien, kolor domów...
Nieprawda!
- Pozbawiacie mnie prawa do własności! - Jest pan niedoinformowany.
Sam Waszyngton powiedział:
„Naruszenie mojej ziemi jest naruszeniem mojego jestestwa”.
Pracuje pan dla obywateli, a jeśli pan nie potrafi,
znajdziemy kogoś innego!
Znajdziemy kogoś innego!
Jedz, co chcesz: homar,
żeberka, kurczak. Tam są desery.
Naszkicowałem świetny wstępniak. Shea dostanie prosto w jaja.
Podziwiam twój żar, ale chyba możemy odpuścić.
Peter Johnson pogadał z Shea,
mój dom został wyłączony z planu zagospodarowania.
- Ale reszta miasta...? - Mamy, co chcieliśmy, idziemy dalej.
Prosto z drukarni, jutrzejszy numer.
Słuchajcie...
„Niektóre nieudokumentowane tematy przepadają. Ale inne nie.
I »The Times« musi być na nie wyczulony,
inaczej wyjdzie na zagubiony lub gorzej, stronniczy”.
- Sukinsynu, dałeś radę! - Co?
To jak mecz, Joe. Jak baseball. Pierwsza baza to temat: ACORN.
Druga: wszyscy go podchwytują.
- Ale to fake... - Kto tak mówi?
Nieważne. Trzecia baza: szacowny „New York Times” pisze,
że skoro ludzie o tym mówią, sprawa jest ważna i muszą ją poruszyć.
I wreszcie, Kongres Demokratów obcina finansowanie ACORN
bez dochodzenia, przez nas!
To strzał w dziesiątkę.
Stworzyliśmy to. Nie podajemy wiadomości, tworzymy je.
- Zmieniamy świat. - Nie wiem jak wy, ale ja się napiję.
Posłuchaj...
jest cała masa ludzi, którzy nie wiedzą, w co wierzyć.
Liberalne media tak im namąciły, że nie odróżniają dobrych od złych.
Mówiąc im, co mają myśleć, stracisz ich.
Ale jeśli powiesz im, co mają czuć...
będą twoi.
Założyłem tę stację z niczego.
Mówili: „Ailes nie zna się na informacji, polegnie”.
Śmiali się ze mnie.
Rozejrzyj się po sali.
Ci ludzie utrzymują nas na wizji.
I śmieją się, zaglądając do banku.
- Ale dziennikarstwo... - To historia. Tak, synu.
Historię piszą zwycięzcy.
A my... zwyciężamy.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski